Absynt jest to likier ziołowy, uzyskiwany przez macerację ziół: piołunu, anyżu zielonego i kopru włoskiego, oraz późniejszą destylację i barwienie otrzymanego destylatu. Zawiera wysokie stężenie alkoholu (powyżej 60%), przez co spożywa się go uprzednio rozcieńczając wodą. Ma bardzo gorzki smak, więc trzeba go również wcześniej posłodzić. Piołun, który wchodzi w skład destylatu zawiera tujon, który w nadmiernych ilościach ma działanie halucynogenne. Nazywany jest czasami "zieloną wróżką" (The Green Fairy). Ojczyzną Absynthu jest Szwajcaria. Wokół historii pochodzenia Absythu narosło już wiele sporów i mitów. Do dziś krąży przekonanie, że prawdziwy Absynt pochodzi z Hiszpanii, inni mówią że z Francji, a jeszcze inni, że z Czech.

Rodzaje absyntu

Historycznie wyróżnia się 4 rodzaje absyntu:

Absynt ordinaire - najgorszy w hierarchii rodzajów absyntu. Zawierał najmniejsze stężenie ekstraktów z ziół, po destylacji rozcieńczało się go dodając duże ilości spirytusu i wody, przez dodając wodę przy degustacji mógł nawet nie uzyskać mlecznego koloru. Stężenie alkoholu: ok. 46%.

Absynt demi-fine - klasa wyżej, niż ordinaire, zawierał większą ilość destylatu, a mniejsze spirytusu i wody. Stężenie alkoholu: 49-53%.

Absynt fine - najmniejszy dodatek spirytusu i wody. Stężenie alkoholu: ok. 65%.

Absynt szwajcarski - Aby wyprodukować ten rodzaj absyntu, nie trzeba koniecznie jechać do Szwajcarii. Przypisanie go bowiem do tej kategorii niezależne jest od geografii, a od sposobu produkcji. Absynt ten jest najwyższej klasy, zawiera najwyższe stężenie alkoholu i ekstraktu z ziół, jest najsmaczniejszy i najbardziej aromatyczny ze wszystkich rodzajów absyntu. Do destylatu w ogóle nie dodawało się już spirytusu, a wodę wyłącznie w małej ilości, by rozcieńczyć go do 70-74% alkoholu. Wytwarzając absynt w domu, nie ma powodu zajmować się poprzednimi rodzajami, których głównymi i jedynymi zaletetami jest obniżenie kosztów produkcji przy masowej skali i przyspieszenie procesu wytwarzania.

Historia absyntu

1789 francuski lekarz, dr Pierre Ordinaire wynalazł recepturę absyntu.

1797 od dr Ordinaire recepturę odkupił Major Dubied i założył wraz ze swoim zięciem, Henri Louis Pernodem destylarnię absyntu w Couvet (Szwajcaria)

1805 Pernod założył wytwórnię absyntu Pernod Fils w Pontarlier (Francja)

1840-1915 absynt przeżywa swój rozkwit, stając się bardzo popularnym trunkiem. W 1915 r., we Francji, spożywano rocznie 36 milonów litrów absyntu.

1905-1915 absynt zostaje zakazany w różnych, kolejnych krajach Europy oraz w USA

1990 zdano sobie sprawę, że w Wielkiej Brytanii nigdy nie zakazano absyntu, podobnie jak w Hiszpanii i Portugalii; czeska destylarnia, założona w 1920 r., Hill's Liquere rozpoczęła produkcję Hill's Absinth.

2003 absynt z powrotem staje się legalny w krajach Unii Europejskiej, w tym i w Polsce; może zawierać max. 10 mg tujonu na 1 kg produktu

2005 absynt staje się legalny w kraju swego pochodzenia, w Szwajcarii

W USA do dzisiaj nie wolno produkować ani sprzedawać absyntu, wolno go jednak posiadać i spożywać.

(źródło: www.absynt.w3.pl)

Należy przy okazji podkreślić i obalić kilka mitów dotyczących Absynthu:

• Absynthem nie można się otruć,
  
• Absynth nie powoduje halucynacji,
  
• Absynth nie zawiera narkotyku.

Jak pić?

Spożywanie Absynthu to cała historia i kultura picia. Najpopularniejszą metodą jest sposób wywodzący się spośród francuskiej arystokracji. Potrzebne są do tego: oczywiście dobry Absynth, szklanka, karafka z wodą, cukier w kostkach i łyżeczka do absynthu (łyżeczka z dziurką w środku).